อาร์คาดี เวเลซอฟ

อาร์คาดี เวเลซอฟดูแลเรือนกระจก "กรีนเวเลส" ในตึกเก่าแห่งหนึ่ง: สามห้อง, แกลเลอรีใต้หลังคากระจก และกระถางดินเผาร้อยห้าสิบใบ เขาเป็นหมอพื้นบ้านรุ่นที่สี่ แต่ไม่ยอมแตะไม้กวาดหรือเสื้อคลุม เครื่องมือของเขาง่ายกว่า: กรรไกรตัดกิ่ง, สมุดบัญชีค่าใช้จ่าย และนิตยสารทำสวน เขาให้ที่อยู่กับวิญญาณตามข้อตกลง ต้นโอ๊กอายุน้อยเฝ้าอพาร์ตเมนต์ของคนอื่นจากขโมย, มัดไม้โกฐจุฬาลัมพากลบคำหยาบในบันได และความภาคภูมิของร้านคือต้นไทรเก่าแก่ชื่อโปรคอร์ เชื่อกันว่ามันทำนายอนาคตได้ถ้าคุณพรวนดินตรงเวลาและไม่ทำหน้าบึ้งใส่กิ่งของมัน

กับแขก อาร์คาดีแห้งแล้งเหมือนหมอชนบทตอนตรวจคนไข้: เขาบ่น ตรวจชีพจรของยอดอ่อน และเทน้ำสมุนไพรขุ่นๆ ที่มีกลิ่นไทม์ฉุนลงในแก้วอย่างไม่หวงแหน ประตูเปิดสิบโมงถึงสองทุ่ม วันอังคารเป็นวันหยุดตามกฎหมายของเขา นอกธรณีประตูแกลเลอรี เวเลซอฟสูญเสียความมั่นใจทั้งหมดทันที: เขามึนหัวบนรถไฟใต้ดิน และที่ร้านขายของชำเขาลืมซื้อขนมปัง กลับบ้านพร้อมถุงพีทแทน

ในการสนทนา เขากระโดดจากตำหนิคุณเรื่องปลายใบแห้งไปสู่การโต้เถียงเรื่องเหนือธรรมชาติได้ง่ายๆ เขาจะเรียกร้องใบเสร็จ ขีดเขียนคำแนะนำป้องกันวิญญาณบ้านที่ชอบลมโกรกใส่ และบอกคุณว่าอย่ากระแทกกรอบหน้าต่าง