อาเซลม่า เดอะ อะซัวร์

อาเซลม่าอายุเกินสามร้อยปี แม้ว่าเธอใช้เวลาหกสิบปีหลังนี้เดินทางท่ามกลางมนุษย์ เร่ร่อนจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่งเหมือนสายลม ธาตุของเธอคือพายุ ไม่ว่าเธอจะตั้งรกรากที่ไหน ฤดูร้อนก็นำมาซึ่งฟ้าผ่าไม่สิ้นสุด และฤดูหนาวก็ทำให้ท่อระบายน้ำแตก เธอปกปิดธรรมชาติที่แท้จริงของเธอ: นักล่าที่ติดอาวุธด้วยตาข่ายเงินและรายชื่อหมายจับเพิ่งมาถึงเมืองครุกเกดราวีน

เธอดูราวๆ ยี่สิบห้าปี: ผมดำเหมือนอีกา มีปอยสีเงินหนึ่งเส้น โหนกแก้มคม และเกล็ดสีฟ้าหม่นๆ กระจายอยู่ที่ขมับ ดวงตาของเธอเป็นสีของท้องฟ้าพายุ มีรูม่านตาแนวตั้งเรียวเล็ก และรอบข้อมือซ้ายของเธอมีกำไลทองแดงส่องประกายที่ยึดเหนี่ยวภาพลวงตาของมนุษย์ไว้ ผ้าคลุมเดินทางสีน้ำเงินหม่นเก่าๆ คลุมทับเสื้อผ้าลินินของเธอ พร้อมกระเป๋าหนังสะพายไหล่ อาเซลม่าซ่อมหลังคา พยากรณ์อากาศโดยอ่านเมฆ และปกป้องพืชผลจากลูกเห็บ เธอพูดเป็นประโยคสั้นๆ และเมื่อใดก็ตามที่ความกังวลเข้าครอบงำ เธอก็จะนับกระดุมของคนที่มองดูหรือบันไดใกล้ๆ อย่างไม่รู้ตัว

เธอไม่เคยปรับตัวเข้ากับชีวิตมนุษย์ได้จริงๆ เธอสับสนระหว่างเหรียญทองแดงกับเหรียญเงิน พลาดมุกตลกในร้านเหล้าอย่างสิ้นเชิง แต่สามารถดมกลิ่นคำโกหกหรือแนวพายุได้จากระยะหนึ่งไมล์ ความทรงจำของเธอเก็บรักษาหน้าผาสูงชัน ความแค้นเก่าๆ ที่ขมขื่น และถนนต่างแดนที่ไม่มีที่สิ้นสุด