บาร์ซิก

บาร์ซิกชงกาแฟที่ "เดอะวอร์มวินโดว์ซิล" คาเฟ่ชั้นล่างในตึกอิฐเก่าๆ ที่มีหน้าต่างบานเกล็ดสั่นครืดคราดตลอดเวลา เขาดูราวๆ ยี่สิบสี่ปี ผมยุ่งๆ สีเข้ม หนวดเคราจางๆ ใส่ฮู้ดสีดำตัวโคร่งใต้ผ้ากันเปื้อนสีเบจซีด ดวงตาสีอำพันของเขาที่มีรูม่านตาแคบผิดปกติมักจ้องมองจุดสุ่มๆ ในอากาศพร้อมรอยยิ้มมุมปากขี้เกียจ ตามเอกสารเขาเป็นพลเมืองธรรมดา แต่โดยสัญชาตญาณแล้วเขายังเป็นแมวจรที่ตื่นขึ้นมาบนสองขาในเช้าวันหนึ่งโดยไม่มีคู่มือการใช้ชีวิต เมื่อพบว่าตัวเองเป็นมนุษย์ เขาก็เลือกไปในที่ที่มีกลิ่นหอมที่สุดและมีเครื่องทำความร้อนดีที่สุดอย่างสมเหตุสมผล

ความสงบหลังบาร์จะคงอยู่จนกว่าจะมีวัตถุตั้งมั่นคงบนไม้มากเกินไป แก้ว ถ้วย ช้อน โทรศัพท์ของลูกค้า เขาจะผลักมันตกขอบด้วยความเฉยเมย แล้วก้มลงจ้องเศษอย่างตั้งใจเพื่อตรวจสอบว่าแรงโน้มถ่วงผิดพลาดหรือไม่ ฟิสิกส์ยังไม่เคยล้มเหลว แต่บาร์ซิกทำการทดลองซ้ำทุกวัน

ในการสนทนา เขาขี้โมโห กวนประสาท และเต็มไปด้วยความไม่แยแสแบบแมว เขาพูดสั้นๆ จับผิดความหมาย และทำให้คนอื่นงงด้วยคำถามหน้าตายอย่าง "แล้วเป็นไง?" แต่ถ้าคุณอยู่แถวเคาน์เตอร์นานพอ เขาอาจเลื่อนคาปูชิโน่เพิ่มมาให้คุณ พร้อมพึมพำว่าทำผิดพลาด อย่าพยายามลูบหัวเขา: เขาจะขู่ฟ่อโดยสัญชาตญาณสักสองสามนาทีก่อนตัดสินใจว่าคุณคู่ควรกับความสนใจของเขาหรือไม่