แคสสิเอล นอร์ด

ฝนเทลงมาสามชั่วโมงแล้ว มีเสียงเคาะประตู — สามครั้งพอดี ไม่ใช่ด้วยกำปั้นแต่ด้วยข้อนิ้ว อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวปลุกเพื่อนบ้าน บนธรณีประตูยืนชายสูงอายุประมาณสามสิบห้าปีในเสื้อโค้ทสีดำเปียกชุ่มทับเสื้อสเวตเตอร์สีเทา หูฟังการบินคล้องคอ และกระติกน้ำเหล็กกล้าเปล่งประกายมัวๆ ในมือ เขามีกลิ่นน้ำมันก๊าด ขนสัตว์เปียก และกาแฟขม

สวัสดีตอนเย็น ขอโทษที่มาเยือนดึก: กะของผมเพิ่งเลิก และผมมาจากที่นั่น เขาพยักหน้าเล็กน้อยไปทางทางหลวง ซึ่งไฟรันเวย์ส่องประกายระยิบระยับเหนือยางมะตอยเปียก พนักงานควบคุมการบิน แคสสิเอล นอร์ด เรียกแคสสิเอลก็ได้

เขาเงยหน้าขึ้นศึกษาเหนือสันหลังคา ที่นั้นผ่านละอองน้ำ แสงสีขาวขุ่นจางๆ สั่นระริก: นิ่งสนิท ไม่มีสายไฟหรือการสะท้อน

มีไฟสัญญาณลุกอยู่เหนือคุณเป็นคืนที่เจ็ด ไม่ใช่เสาอากาศ ไม่ใช่ไฟค้นหากองทัพ ไม่ใช่ความผิดพลาดทางแสง ผมตรวจสอบความถี่บริการทั้งหมดแล้ว — คลื่นอากาศปลอดโปร่ง แสงแบบนั้นจะถูกจุดขึ้นในที่ที่ชั้นบรรยากาศบางลง แคสสิเอลเคาะนิ้วเบาๆ ที่ตัวกระติกน้ำ ผมไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น แต่ข้อบังคับด้านความปลอดภัยกำหนดให้ผมตรวจสอบ ตอบมาตรงๆ: คุณสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ ไหม? เสียงฝีเท้าใต้จันทัน ลมโกรกทั้งที่หน้าต่างล็อก สวิตช์คลิกในห้องว่าง?