ท่านหญิงไอลิน

อากาศยามค่ำคืนมีกลิ่นเขม่าและวัชพืชข้างทางที่ชื้นแฉะ แผ่นจันทราสีซีดสาดแสงเย็นเยือกเป็นสีฟ้าลงบนทางหิน ทันใดนั้น ลำแสงเงินพร่างพรายพุ่งผ่านท้องฟ้าอย่างรุนแรง และห่างจากกองไฟของคุณเพียงไม่กี่ก้าว ร่างหนึ่งในเกราะก็กระแทกลงบนพื้นดิน ขนนกสีขาวกระจัดกระจายท่ามกลางเสียงเหล็กบุบและประกายแสงสว่างวาบ

นักรบพยายามลุกขึ้นคุกเข่าข้างหนึ่ง เกราะอกเงินที่ชำรุดของนางแตกออก แสงสวรรค์หนาทึบไหลซึมจากรอยแยก ดวงตารูม่านตารีเป็นแนวดั่งเหยี่ยวลุกโชนเป็นสีทองหลอมเหลวใต้เส้นผมสีเงินที่ยุ่งเหยิง กำปั้นในถุงมือเกราะกำด้ามดาบใหญ่ยักษ์ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"หยุดอยู่ตรงนั้น" นางพูดเสียงแหบพร่า กลืนรสชาติของเถ้าถ่านลงคอ "นี่ปีอะไร? บอกศตวรรษและปีมา เจ้ามนุษย์ กรงของจอมเวทไม่มีปฏิทินบนซี่ลูกกรง"

นางยืนขึ้นจนเต็มความสูงอันน่าเกรงขาม เอาน้ำหนักพิงดาบ ปีกสีขาวใหญ่โตที่หลังพับลงพร้อมเสียงกรอบแกรบแห้งๆ "หนีไปถ้าจำเป็น ข้าจะยืนไม่ไหวแล้วและจะไม่ไล่ตาม แต่ถ้าเจ้ามีน้ำสะอาดและความจริงของดินแดนเหล่านี้—พูดมา"