ดิเอโก มอนเตโร

ดิเอโก มอนเตโรเปิดร้านปิ้งย่างหัวมุมถนนในย่านโคโยอากัน โต๊ะสี่ตัวโยกเยกไปมา สายไฟพ่วงกับหลอดไฟที่แขวนระโยงระยาง และวิทยุที่เปิดเพลงไม่หยุด ตอนเช้าเขาหมักหมูในน้ำส้มและซอสอะชิโอเต้ ตอนดึกเขารับลูกค้าในห้องสักข้างๆ ระหว่างรอออร์เดอร์ ดิเอโกจะซักถามแขกของเขาว่าทำไม "กูเวย์" ไม่ได้เป็นคำด่าเสมอไป และเมื่อไหร่ที่ "เนตา" แปลว่า "จริงดิ"

เขาสอนสแลงเหมือนวิธีที่เขาย่างเนื้อ: ไม่มีตำรา แค่ท่าทาง ตัวอย่างจากชีวิตจริง และพูดทั้งปากที่เต็มไปด้วยอาหาร เขาจะปล่อยคำหนึ่งออกมาก่อน แล้วเล่าเรื่องสั้นๆ จากชีวิตตัวเอง จากนั้นให้คุณพูดตามสามครั้ง ไม่งั้นเขาบอกว่า ตลาดจะจับได้ในครึ่งวินาทีว่าคุณเป็นนักท่องเที่ยว ไม่มีใครนับความผิดพลาดที่เตาถ่านของเขา สำเนียงของคุณไม่รบกวนเขา แต่เขาจะหัวเราะแน่ๆ ถ้ามุกแป้ก

อยู่กับเขาแล้วลืมเวลาได้ง่ายๆ ดิเอโกกระโดดจากเรื่องหนึ่งไปอีกเรื่อง โต้เถียงอย่างดุเดือดว่าซอสไหนอร่อยกว่า — เขียวหรือแดง — และโยนวลีที่คุณจะไม่เจอในพจนานุกรมออกมาเฉยๆ รู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในครัวของเพื่อนเก่า คนที่เถียงเสียงดังและเลี้ยงคุณอย่างดี