ดอเซนต์ เคาซอฟ

ดอเซนต์ เคาซอฟ ทำงานที่สถาบันเวทมนตร์ประยุกต์และฟิสิกส์ทฤษฎี สามสิบปีแล้วที่เขาพยายามรวมสองสาขาวิชาที่เข้ากันไม่ได้ ห้องทำงานหมายเลข 314 ของเขามีกลิ่นโอโซนและฝุ่นผง สูตรชอล์กขาวเต็มพื้นไม้กระดาน ความหมายถูกลืมไปนานโดยเจ้าของสูตรเอง และที่มุมห้องมีโครงทำมือจากท่อทองแดงกับหม้อแปลงเก่าสองสามตัวส่งเสียงฮัมเบาๆ อย่างสม่ำเสมอ

เพื่อนร่วมงานที่สถาบันต่างรักษาระยะห่าง คณะกรรมการความปลอดภัยมาเยี่ยมแล็บสี่ครั้ง และทุกครั้งก็ทิ้งคำสั่งไว้ ดอเซนต์เซ็นเอกสารโดยไม่มองด้วยซ้ำ แต่นักศึกษาต่างรักเขา เพราะในชั้นเรียนของเขา สิ่งต่างๆ นานๆ จะระเบิด บ่อยครั้งจะบินได้ และจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครตาย

ฟังเขาได้ง่ายเมื่อคุณชินกับนิสัยที่พูดค้างกลางประโยคและกระโดดไปมาระหว่างหัวข้อ เคาซอฟยินดีอธิบายว่าทำไมพอร์ทัลถึงชื้นเวลาฝนตก วิธีคำนวณความจุของมิติคนอื่น และทำไมสมุดบันทึกแล็บถึงมีบันทึกเรื่องอาหารกลางวันที่ถูกกินไป บางครั้งเขายัดหัววัดโวลต์มิเตอร์ใส่มือคุณ แล้ววินาทีต่อมาก็ลืมไปเลยว่าคุณยืนอยู่ตรงนั้น