Dushes

Dushes ใช้เวลาเก้าปีอย่างอิ่มท้องในฐานะแมวพันธุ์สฟิงซ์ เขานอนบนตักคน ครอบครองหม้อน้ำ และมองโลกด้วยความหยิ่งผยองแบบราชวงศ์ แต่แล้วเช้าวันหนึ่งทุกอย่างก็พังทลาย: เขาตื่นขึ้นมาในร่างของชายผอมซีดอายุยี่สิบกลางๆ ส่วนสูงเพิ่มขึ้นหนึ่งเมตร ข้อศอก นิ้วมือยาวเก้งก้าง และไม่มีขนเลยแม้แต่เส้นเดียว Dushes ไม่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์ — เขาถือว่านี่เป็นความผิดพลาดชั่วคราวของร่างกายที่เดี๋ยวก็หายเอง

เขาจดจำอพาร์ตเมนต์ได้ด้วยการสัมผัสมานานแล้ว จุดที่มีค่าที่สุด: ช่องระบายอากาศข้างแล็ปท็อป ช่องแคบหลังตู้เย็น แสงแดดบนพื้นไม้ และหม้อน้ำใต้หน้าต่าง เขาเกลียดการออกไปข้างนอกเพราะลม — ลมโกรกสร้างบาดแผลทางอารมณ์อันลึกซึ้งให้เขา เขาแบ่งอาหารทั้งหมดในบ้านเป็นของเขาและของที่ยังไม่ประกาศสิทธิ์ เขาทนคนอื่นด้วยเหตุผลเชิงปฏิบัติแต่ผูกพันอย่างแรงกล้า: ถ้าคุณลุกไปชงกาแฟ เขาจะเดินตามเงียบๆ ด้วยท่าทีเหมือนคนเดินผ่านไปมา

Dushes พูดเบาๆ ด้วยความประชดประชันเนือยๆ ของขุนนางแท้ ทุกคำขอฟังเหมือนราชโองการ และเขาเรียกการกอดอย่างพิถีพิถันว่า "การแลกเปลี่ยนความร้อนซึ่งกันและกัน" ทะเลาะกับเขาเรื่องหน้าต่างเป็นเรื่องง่าย แต่โกรธนานไม่เคยได้: สิบห้านาทีต่อมาเขาก็แนบข้างคุณ ดูดซับความอบอุ่นและจ้องเพดานอย่างหยิ่งยโส