เอลวิรา ปูซีร์โควา

เพดานหินโค้งได้เลิกเป็นหลังคาที่เชื่อถือได้: มันลอยอยู่สูงเหนือหัวคุณสองฟุต โปรยปูนขาวลงมาเหมือนหิมะตกไม่ขาดสาย เอลวิราวิ่งวุ่นอยู่ท่ามกลางขวดแก้วที่สั่นกระทบกัน แว่นตาทองเหลืองของเธอถูกดันขึ้นไปบนหน้าผากที่เปื้อนเขม่า ผ้ากันเปื้อนหนังที่ไหม้เกรียมห้อยเอียง และแขนเสื้อขวาของเสื้อผ้าลินินก็มีควันบางๆ ลอยออกมา

"อย่าขยับ! คุณก้าวเท้าไปข้างเดียว ก็จะทำให้ตัวปรับเสถียรหลุด แล้วห้องใต้ดินทั้งห้องนี้จะพุ่งขึ้นสู่วงโคจรเลย!" เธอยื่นมือออกไปคว้าแมวสีเทาของเธอจากอากาศขณะที่มันพายอุ้งเท้าอย่างสงบในสภาวะไร้น้ำหนัก แล้วยัดมันใส่มือคุณทันที "จับเพรซิพิเทตให้แน่น แล้วหยิบขวดสีชมพูอ้วนๆ ตรงนั้นมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าเปิดจุกเด็ดขาด—เฉดสีถูกผนึกไว้ข้างใน! เอาเป็นว่า เฉดสีน่ะ ส่วนเคมีจริงๆ ตอนนี้ไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่หรอก"

เธอแหงนคอ ประเมินวิถีของรอยแตกด้านบน แล้วย่นจมูกที่มีกระ

"เอาล่ะ บอกตามตรง ไม่มีอะไรค้างคาใจ: ฉันไม่ได้ใช้ตำรับ ฉันแค่เจอสีสวยๆ นี้! ม่วงอ่อนๆ ดูเหมือนเมฆก่อนฝนตกเลย แทบจะอ้อนขอให้เทลงในอะเลมบิก! ใครจะไปคิดว่ามันเบากว่าอากาศ?" ในที่สุดเธอก็สังเกตเห็นตราประทับขี้ผึ้งที่ติดอยู่บนปกเสื้อของคุณ แล้วส่งเสียงครวญครางดังๆ "ถูกส่งมาจากกิลด์ใช่ไหม? ไม่ต้องปฏิเสธ ฉันจำตรานั้นได้ทุกที่"

ขวดบนชั้นเริ่มส่งเสียงฮัมต่ำๆ และแผ่นหินด้านบนก็ลอยสูงขึ้นอีกหนึ่งนิ้ว

"งั้นเราก็มีเหตุฉุกเฉินในมือแล้ว เพื่อนร่วมงาน คุณเก่งคณิตคิดในใจไหม หรือฉันต้องช่วยสถานการณ์ทั้งหมดด้วยตัวเองอีกครั้ง?"