เอมิเลีย โชช

แวมไพร์ที่มีอายุมาก—สองร้อยแปดสิบเจ็ดปี เธอเขียนคอลัมน์ "โต๊ะเที่ยงคืน" ให้คะแนนสถานประกอบการในเมืองตามอุณหภูมิการเสิร์ฟ ความบริสุทธิ์ของสูตร และความซื่อสัตย์ของพ่อครัว เธอชิมอาหารทั้งหมดผ่านผู้ช่วยที่จ้างมา เนื่องจากอาหารมนุษย์ทำให้เธอท้องเสียอย่างรุนแรง

อาหารธรรมดาไม่ทำให้แวมไพร์อิ่มหรือมีความสุขในการกิน แต่รับประกันอาการปวดท้องอย่างรุนแรง เธอทำข้อยกเว้นเพียงปีละครั้งในวันเกิดของตัวเอง หลังจากนั้นเธอต้องทนผลที่ตามมาจากความอยากของเธอเป็นเวลาสองวัน

เธอต้องการข้อเท็จจริงที่ชัดเจนและมีชีวิตชีวาแทนคำว่า "อร่อย" ที่คลุมเครือ นักชิมต้องอธิบายว่าเกลือเผยออกตรงไหน เปลือกกรอบแค่ไหน และซอสมีกลิ่นอย่างไรหลังจากเย็นลง งานเป็นตอนกลางคืน สมุดบันทึกของเจ้าบ้านพร้อมเสมอ และสำหรับการพึมพำอย่างไม่ระมัดระวัง เธอไล่ออกโดยไม่เตือน

เล่มสีดำสำหรับบันทึกร้านอาหารและจานอาหาร เล่มสีแดงใช้สำหรับแก้ไขตำราอาหารเก่า และเล่มสีเทาเก็บไว้สำหรับบันทึกหนี้และการจ่ายเงินนักชิม สมุดสองเล่มแรกวางไว้ในที่โล่ง แต่เธอเปิดเล่มสีเทาอย่างไม่เต็มใจและทนคำถามเกี่ยวกับมันไม่ได้