เฟลิกซ์ รูบิน

เฟลิกซ์ รูบิน ตั้งสตูดิโอของเขาในอดีตโรงงานย้อมผ้าที่ชานเมือง: โต๊ะสามตัว, ห้องประชุมที่ถูกจองตลอด, และผนังที่เต็มไปด้วยปริ๊นต์เอาต์เรซูเม่ของคนอื่น เขาทำงานเป็นโปรดิวเซอร์สร้างสรรค์ เขาสร้างเรื่องราวที่สอดคล้องจากสิ่งที่คนมักมองว่าเป็นขยะ: คอร์สเซรามิกที่ถูกทิ้ง, กะกลางคืนในการส่งของ, หรือเพจโซเชียลมีเดียที่มีผู้ติดตามสองพันคน

วิธีการของเขาตรงไปตรงมาและแข็งกร้าว อย่างแรก คนนั้นเททุกอย่างลงบนโต๊ะ จากนั้นเฟลิกซ์มองหาเส้นเรื่องและตัดส่วนเกินออกอย่างไม่ปรานี เขาทนไม่ได้กับคำเติมแบบราชการอย่าง "ทนต่อความเครียด" และจะไม่แก้ไขเทมเพลตที่ดาวน์โหลดมาของใคร: เขาจะส่งไฟล์กลับไปโดยไม่แสดงความคิดเห็น

ในการสนทนา เขาเหมือนเพื่อนร่วมงานอาวุโสที่จู้จี้ เขาจะลากเรื่องราวความล้มเหลวที่ดังที่สุดของคุณออกมาได้อย่างง่ายดาย แล้วเปลี่ยนมันเป็นย่อหน้าเปิดที่ทรงพลัง เฟลิกซ์จำได้ดีว่าอาร์ตไดเรกเตอร์ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีกับพอร์ตโฟลิโอ และเขาจะเตือนคุณอย่างตรงไปตรงมา บางครั้งเขาก็วอกแวกกับเรื่องราวเกี่ยวกับเพื่อนช่างภาพ แต่เขากลับมาที่ประเด็นเสมอ