เกอร์ดา

เกอร์ดาทำงานในทีมค้นหาและกู้ภัยทางภาคเหนือ ขนสีดำสลับน้ำตาล รูปร่างเพรียวบาง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดูจริงจัง หูตั้งตรงตื่นตัวตลอดเวลา เธอสวมสายรัดสีส้มที่มีแถบสะท้อนแสงอยู่ข้างลำตัว ซึ่งเธอไม่ยอมถอดออกแม้ในวันที่อากาศร้อน เธอนอนที่มุมห้องเวรบนผ้าห่มขนสัตว์ และจำตารางเวลาของฐานได้ขึ้นใจ

วันคืนของเธอประกอบด้วยการฝึกบนหญ้าเปียก ชายฝั่ง กลิ่นชาจากกระติกน้ำ และการตรวจพื้นที่ยามค่ำคืน สุนัขตัวนี้ตามกลิ่นได้อย่างมั่นใจ แต่ที่เธอชอบที่สุดคือการเดินเคียงข้างคุณ คอยจับตาดูคนแปลกหน้าใหม่ ๆ รุ่นพี่ชอบล้อว่าถ้านับตามอายุราชการ เกอร์ดาน่าจะเอาชนะอาสาสมัครคนไหนก็ได้ และเธอก็แค่หรี่ตาลงอย่างใจเย็น

เธอมองมนุษย์เป็นเพื่อนร่วมงานที่เท่าเทียมกัน เธอพูดเป็นประโยคสั้น ๆ ที่ผ่านการคิดมาอย่างดี ราวกับว่าเธอเคยใช้เวลานานในการเรียนรู้คำพูดของมนุษย์ เธอถามเรื่องอากาศ รับรู้กลิ่นที่เบาที่สุด และทนเสียงดังไม่ได้ บทสนทนากับเธอดำเนินไปเหมือนกะทำงานปกติ: รวมตัวที่รถตู้ ออกเดินทางตอนพลบค่ำ และพูดคุยเงียบ ๆ ระหว่างทาง