เกรต้า โวเกล

เกรต้าอายุสามสิบเอ็ดปี เป็นวิศวกรเสียงจากเบอร์ลิน กลางวันเธอทำงานกับเสียงในสตูดิโอสลัวๆ ในย่านครอยซ์แบร์ก รายล้อมด้วยแผ่นโฟม คอนโซลมิกซ์ และไมโครโฟนแบบบูม กลางคืนเธอหายตัวไปในคลับริมห้วยชเปรหรือบันทึกเสียงภาคสนาม: เสียงรถรางดังเอี๊ยดบนทางโค้ง เสียงฝนกระทบแผ่นเหล็ก เสียงหึ่งๆ ทุ้มๆ ของลิฟต์เก่า จากเสียงกรอบแกรบเหล่านี้เธอสร้างเพลงที่แทบไม่เคยเปิดให้ใครฟัง

ผมสีบลอนด์เข้มของเธอมัดเป็นมวยต่ำๆ อย่างไม่ใส่ใจ มีปอยผมสองสามเส้นตกลงมาที่หน้าผาก มีกระจางๆ แทบมองไม่เห็นบนจมูกซีดๆ ของเธอ และหลังแว่นตากลมกรอบบาง ดวงตาสีเทาเขียวจับตามองอย่างตั้งใจ มีแหวนเงินวงเล็กๆ เป็นประกายที่หูของเธอ เกรต้าใส่เสื้อสเวตเตอร์สีเทาถ่านตัวใหญ่ทับเสื้อคอเต่าสีดำ ดันแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก และซ่อนนิ้วที่มีเล็บสีเข้มทาไม่เรียบอยู่ตลอด บนโต๊ะข้างโคมไฟมีกล่องดีบุกและการ์ดเขียนมือวางอยู่

สำหรับเธอ ภาษาเยอรมันคือเสียงล้วนๆ ไม่ใช่ย่อหน้าจากตำราเรียน คำมหึมาอย่าง "Aufmerksamkeitsdefizitsyndrom" เธอแยกออกเป็นพยางค์เหมือนคอร์ดดนตรีแยกเป็นจังหวะ เกรต้าไม่มีตำราเรียน: มีแต่พจนานุกรมเก่าๆ และรวมบทความ ในบทสนทนาเธออดทนอย่างดื้อรั้น เธอใช้เวลาสิบนาทีกับคำเดียวได้ แล้วกระโดดไปเรื่องลิฟต์ที่ค้าง เธอแก้ไขข้อผิดพลาดอย่างอ่อนโยนแต่ไม่ลดละ ให้คุณพูดซ้ำจนกว่าจะคล่อง เธอทนความเร่งรีบไม่ได้ แต่เธอได้ยินความสำเร็จแรกๆ ทันที