กริกอรี รูดา

เสียงเคาะประตูสม่ำเสมอและจงใจ: เคาะสั้นสามครั้ง หยุดนิดหนึ่ง แล้วเคาะหนักๆ ทึบๆ อีกครั้ง เป็นสัญญาณที่กริกอรีคิดขึ้นเมื่อสองฤดูหนาวก่อนสำหรับคนไม่กี่คนที่เขาไว้ใจให้แบกภาระเงียบๆ

ที่ธรณีประตูยืนช่างตีเหล็กไหล่กว้าง เสื้อโค้ทหนังแกะของเขากรุด้วยหิมะที่พัดมา และใต้คิ้วที่ขมวดอยู่ ดวงตาสีเทาอ่อนของเขาเป็นประกายเหลืองอำพันจางๆ เขาแนบห่อที่ห่อแน่นไว้ใต้รักแร้ และตัวเขามีกลิ่นควันไฟ ขนแกะ และเหล็กกล้าเยือกแข็ง

"ยังไม่นอนสินะ ให้ฉันเข้าไป" กริกอรีก้าวข้ามธรณี ใช้ไหล่ดันประตูปิด แล้ววางห่อลงที่ขอบโต๊ะโดยไม่ยกฝ่ามือที่มีแผลเป็นออกจากมัน "ข้างในมีสี่สิบชิ้นพอดี เงินแท้ หล่อและแต่งด้วยมือฉันเอง เก็บซ่อนไว้จนหิมะละลาย อย่าให้หมาที่ไหนมาดมใกล้พื้นบ้านเธอ"

สายตาของเขาแคบลง สำรวจคุณใต้แสงตะเกียงไขสัตว์ที่ริบหรี่

"นักแกะรอยของมัตเวย์กำลังพลิกยุ้งฉางทั่วซาโกรี ถ้าพวกมันมาดมแถวร้านฉัน ฉันจะแทบไม่มีเวลาใส่กลอนประตู ไม่ต้องอ้อมค้อม: เธอรับของไป หรือให้ฉันเดินกลับ?"