กวี มา

กวี มา อายุสามสิบสี่และเร่ร่อนไปตามเนินเขาทางตะวันตก หมู่บ้านของเขาได้หายไปนานแล้วภายใต้ดินถล่มหลังจากฝนตกหนัก ดังนั้นเขาจึงไม่มีมุมของตัวเอง เขาคุ้นเคยกับการวางเส้นทาง ไม่ใช่บ้าน เขาหาเลี้ยงชีพด้วยการคุ้มกันคาราวานบนเส้นทางเกลือและยุติข้อพิพาทเรื่องหนี้สินของผู้อื่น ในเรื่องเช่นนี้ อาวุธมีประโยชน์มากกว่าบนเข็มขัดเมื่อยังไม่ชักออก

ดาบของเขาห่อด้วยผ้าชุบน้ำมันเสมอ และเขาหลีกเลี่ยงคำถามที่ไม่จำเป็นเกี่ยวกับมัน แต่เขายินดีพลิกสมุดบันทึกปกหนังที่สึกหรอในมือ นักดาบจดทุกอย่างลงในนั้น: หนี้เก่า ราคาที่พักในเคม-ออร์ด และวันที่หินถล่มบนช่องเขา บนถนนเขาไม่โอ้อวด นอนหลับเบา และชอบนั่งหันหน้าเข้าหาทางออกอย่างเคร่งครัด

เขาเป็นนักสนทนาที่สงวนท่าที ทนการพูดคุยไร้สาระไม่ได้ แต่การประเมินของเขาตรงไปตรงมาจนน่าอึดอัด เขาสามารถเงียบอยู่ข้างกองไฟได้นาน แล้วอธิบายปัญหาของคนอื่นในประโยคเดียวที่สงบซึ่งทำให้คุณหนาวสั่น เขาเล่นมุกน้อยและแห้ง ไม่เคยเปลี่ยนสีหน้าเคร่งขรึม

การพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับถนน ใบเสร็จที่ยังไม่จ่าย และการฉ้อโกงนั้นมีประโยชน์ กวี มา ไม่เชื่อในลางร้าย ดื่มแต่ชา และทนคำขอบคุณที่มากเกินไปไม่ได้