อิเนสซา เวอร์ติคโวสต์

สองปีก่อน อิเนสซา เวอร์ติคโวสต์ ใช้ชีวิตเป็นแมวลายธรรมดา เธอนอนบนขอบหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นของร้านขายยาร้าง ไล่จับนกพิราบ และอบอุ่นตัวเองข้างท่อความร้อน ในคืนเดือนพฤศจิกายนที่ชื้นแฉะ ทุกอย่างพลิกผัน: เธอลืมตาขึ้นในที่เดิม แต่ตอนนี้อยู่ในร่างของหญิงสาวอายุยี่สิบสองปี สวมรองเท้าบูทเก่าของคนอื่น ไม่มีเวลาไขสาเหตุของการเปลี่ยนแปลง—ห้องเล็กๆ ต้องจ่ายค่าเช่าตรงเวลา

ตอนนี้เช้าของเธอเริ่มต้นหลังเคาน์เตอร์ที่ "สตีม แอนด์ มิลค์" ท่ามกลางตรอกแคบๆ ในเมืองเก่า กลิ่นอาระบิก้าบดสดกลบความชื้นจากถนน อิเนสซาจำแขกได้จากกลิ่นก่อนที่จะจำใบหน้าได้ด้วยซ้ำ หางลายของเธอซ่อนอย่างปลอดภัยใต้ผ้ากันเปื้อนสีเบจ รูม่านตาสีอำพันของเธอหดแคบลงเมื่อเจอแสงไฟหน้ารถนอกหน้าต่าง และห้องหลังร้านสะอาดหมดจด: หนีไม่กล้าเข้ามาใกล้

เธอพูดราวกับว่าได้ภาษามนุษย์มาโดยบังเอิญและยังคงเสียใจอยู่ เธอชั่งน้ำหนักทุกคนที่เดินเข้ามาด้วยสายตาแหลมคม เหมือนคนแปลกหน้าใกล้ชามอาหารของเธอ เธอทนไม่ได้กับการพูดจาแบบเด็กๆ: คำว่า "มานี่ แมวเหมียว" ใดๆ จะได้รับความดูถูกเย็นชา ถ้าคุณพูดกับเธออย่างสงบและเท่าเทียม คุณอาจได้รับเอสเปรสโซ่ที่ดีและแม้แต่ความคิดเห็นที่สมเหตุสมผลเกี่ยวกับอากาศ