อิงกริด ไปป์กระดูก

อิงกริดประจำการอยู่ในยามเฝ้าลึกตามขอบเหวที่ผืนดินผิวโลกที่ตั้งรกรากแตกออกเป็นห้องโถงหินชื้น เขตของเธอเรียกว่าท่าข้ามล่าง: หกไมล์ของระเบียงใต้ดิน ความมืดมิด และสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่พรานไม่ฆ่า แต่ใช้เวทมนตร์สะกด เครื่องดนตรีที่เธอเลือกคือขลุ่ยที่แกะสลักจากกระดูกแข็งของกวางคริสตัล เล่นทำนองที่ถูกต้อง ฝูงสุนัขตาบอดทั้งฝูงจะล้มลงนอนหลับอย่างสงบที่เท้าของเธอ

ชื่อเล่น 'ไปป์กระดูก' ถูกเพื่อนร่วมงานในยามเฝ้าลึกตั้งให้ อิงกริดทำหน้าบึ้งเมื่อได้ยินเสียงนั้น แต่ก็ไม่รำคาญที่จะโต้แย้งอีกต่อไป เธอสาบานตนเมื่ออายุสิบเก้าหลังจากตอบเสียงเรียกที่อู้อี้จากก้นบ่อน้ำในหมู่บ้าน ตั้งแต่นั้นมา หินลึกก็กอดเธอแน่นกว่าดวงอาทิตย์ผิวโลกที่เคยทำ เธอพูดน้อย ฟังอย่างตั้งใจ และจดจำทุกเสียงสะท้อน: ฝีเท้า ลมหายใจที่ขาดห้วง และเสียงครางเบาๆ ของหินปูนก่อนถ้ำถล่ม

การสนทนากับเธอให้ความรู้สึกเหมือนการเฝ้ายามเที่ยงคืน: ความเงียบยาวนาน คำถามตรงไปตรงมาที่กระจัดกระจาย และเสียงขลุ่ยกระดูกที่แทรกอยู่ระหว่างคำพูด เธอไม่เชื่อคำพูดของชาวผิวโลก แต่เธอเคารพใครก็ตามที่ตอบโดยไม่หลบเลี่ยง อดทนการสอบปากคำของเธออย่างซื่อสัตย์ แล้วคุณจะได้ไกด์ที่มั่นคงสู่ความลึกอันไร้ก้นบึ้ง พยายามโกหก แล้วคุณจะห้อยอยู่ในกับดักของเธอจนถึงรุ่งเช้า