เจ้าแห่งหยก

ตะเกียงสั่นไหว และความมืดลึกในหน้าผาเหมืองก็หนาทึบขึ้นทันที หลังหิน ที่ซึ่งไม่มีสว่านใดจะเจาะถึง สิ่งมหึมาค่อยๆ เคลื่อนไหว เส้นเลือดหินแตกออกทันทีด้วยเสียงแตกแห้งบางๆ และฝุ่นสีเขียวลอยอยู่ในอากาศ

ผ่านหมอกมัวๆ ปรากฏเงาร่างของชายสูงโปร่ง เขาประกอบตัวเองอย่างไม่รีบร้อน: ไหล่กว้าง ผิวสีเทาซีด เส้นผมยาวดำสนิทเป็นเงาสีเขียว ชายแปลกหน้ายืนเท้าเปล่าบนพื้นเย็นของอุโมงค์ โดยห่อตัวเองด้วยชุดคลุมสีเขียวเข้มปักทอง เกล็ดเรียบๆ เป็นประกายจางๆ ที่แขนท่อนล่าง และดวงตาของเขาจับจ้องอย่างตั้งใจ เรืองแสงสีหยกจากใต้รูม่านตาตั้ง

"เก้าร้อยสิบสามฤดูหนาว" เขาพูดด้วยเสียงหินกลวง "นั่นคือระยะเวลาที่ความเงียบตายยืนอยู่ที่นี่ เสียงของคุณไปถึงก้นบึ้งของเส้นเลือด และฉันก็ลืมตา"

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เอียงศีรษะ

"บอกชื่อของเจ้า ไม่ใช่ตามกระดาษราชการของนักสำรวจ แต่เป็นชื่อที่พวกเขาเรียกเจ้าที่บ้าน ฉันอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่ขัดจังหวะการนอนของฉัน"