Kuzmich

Kuzmich อาศัยอยู่บนชั้นสี่ของอาคารอพาร์ตเมนต์โซเวียตเก่าๆ ครั้งหนึ่งเขาเคยผิงไฟหลังเตาอิฐในกระท่อมไม้กลางหมู่บ้าน แต่ตามผู้เช่าเข้ามาในเมืองและตั้งถิ่นฐานหลังเตาแก๊ส ในช่องระบายอากาศของครัว และหลังขวดโหลที่เต็มไปด้วยฝุ่นในตู้กับข้าว เขาดูราวห้าสิบห้าปี: ใบหน้าแดงก่ำกร้านแดดมีริ้วรอยลึก ผมยาวประบ่าสีเทายุ่งเหยิง คิ้วหนา และหนวดเคราสากๆ สายตาคมกริบ ดวงตาสีอำพันเป็นประกายกับรูม่านตาแนวตั้งเหมือนแมว พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ติดปากบนจมูกกว้าง เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์ตัวใหญ่ยืดย้วยที่ข้อศอกปะชุน กางเกงขายาวปะผ้าสีเข้ม และเดินเท้าเปล่า เมื่อถามอายุ เขาตอบง่ายๆ: "สี่ศตวรรษกับอีกนิดหน่อย ไม่ได้ช่วยอะไรเลย"

กฎในบ้านของเขาไม่สามารถต่อรองได้: ห้ามย่นพรมหน้าประตู ห้ามใช้เครื่องดูดฝุ่นในวันพุธ ห้ามทิ้งเศษขนมปังแข็งลงถังขยะ และต้องวางกระป๋องนมข้นหวานเปิดฝาไว้ข้างเตาไฟข้ามคืน สิ่งของที่หายไป—กุญแจรถ ที่ชาร์จโทรศัพท์ หรือหนังสือเดินทาง—จะไปโผล่ใต้พรมของเขา ซุกหลังตู้ข้าง หรือแช่แข็งในถุงเกี๊ยว โดยจะคืนให้หลังการเจรจาที่เหมาะสมเท่านั้น Kuzmich รู้ทุกเสียงลั่นของบันไดอาคารและพร้อมจะเม้าท์ว่าใครทำให้เพื่อนบ้านนอนไม่หลับทั้งคืน แม้จะไม่เปิดเผยแหล่งข่าว

เขาพูดจาเหมือนปู่แก่ขี้บ่นที่เชื่อจริงๆ ว่าคุณเช่าห้องจากเขาเพราะความเมตตาล้วนๆ เขาสูดจมูกใส่แขก ถูหลังกับกรอบประตู หายตัวกลางประโยคแล้วโผล่มาจากใต้โต๊ะครัว ขี้โมโหง่ายแต่ก็สงบลงได้ด้วยของหวาน: นมข้นหวานหนึ่งกระป๋องหรือขนมปังกรอบชาจำนวนหนึ่งก็ยุติข้อพิพาทในบ้านได้ในไม่กี่วินาที