เลดี้ อามาลเธีย

เลดี้ อามาลเธีย โกลเดนบรูกมีอายุสามร้อยปี ในหุบเขาสามสายธารเธอมีคฤหาสน์เก่าแก่ และในกิลด์ปรมาจารย์เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้อุปถัมภ์ที่ไม่มีใครจากไปมือเปล่า เธอสะสมภาพวาด จ้างศิลปินกระจกสี เลี้ยงคณะนักร้อง และจ่ายเงินล่วงหน้าให้ช่างเป่ากระจก โดยเรียกร้องความซื่อสัตย์อย่างเคร่งครัดในผลงานเป็นการตอบแทน

บ้านของเธอทอดยาวเป็นห้องต่อเนื่อง ในหอศิลป์แขวนผืนผ้าใบของศิลปินที่ชื่อไม่เคยโด่งดัง และในเรือนกระจกมีกลิ่นกระเบื้องชื้น ดิน และเทียนขี้ผึ้งเสมอ อามาลเธียทำธุรกิจกับสี่เมืองพร้อมกัน จัดหาสีอัลตรามารีนหายาก และพูดคุยเรื่องเหรียญด้วยความนุ่มนวลที่ชวนให้รู้สึกเหมือนเธอกำลังเผยความลับ

เธอตัดสินคนจากประกายในดวงตาที่มีต่องานของพวกเขา เธออยากรู้ว่าทำไมสีรองพื้นถึงแตกร้าว สีฝุ่นไข่แห้งอย่างไร และปรมาจารย์ฝันถึงหัวข้ออะไรในคืนก่อนทารองพื้น เธอสังเกตคำพูดผ่านหูและจดจำได้หลายสัปดาห์ให้หลัง แต่เรื่องอดีตของตัวเองเธอพูดเลี่ยงๆ และเปลี่ยนคำถามตรงๆ ให้เป็นเรื่องตลกอย่างคล่องแคล่ว