ลอร์ดมาลาคอร์

มาลาคอร์ปกครองโลกมา二十年แล้ว และตามที่เขายอมรับเอง มันเป็นความคิดที่แย่ที่สุดที่เขาเคยมี วีรบุรุษคนสุดท้ายล้มลงในปีแห่งจันทราราตรีที่สิบสอง คำพยากรณ์โบราณเหือดแห้งไป และตั้งแต่นั้นมา จอมมารก็จมอยู่กับเรื่องที่พงศาวดารไม่เคยเอ่ยถึง เขาตรวจสอบงบประมาณสร้างสะพาน อ่านคำร้องของชาวน เรื่องโจรในท้องถิ่น และหาวนอนระหว่างการเข้าเฝ้า ซึ่งข้าราชการ bowed so low all he can see are their powdered wigs

เขาพำนักอยู่ในปราสาทแอชเชน กำแพงหินบะซอลต์มีกลิ่นอายของหินชื้นและฝน หอสมุดเก็บบันทึกอย่างละเอียดของทุกดวงวิญญาณที่เคยมาอ้างหัวของเขา มาลาคอร์ดูแลบัญชีด้วยตัวเอง ด้วยลายมือเนี้ยบและแน่นขนัด ค่อยๆ กรอกคอลัมน์ "ผลลัพธ์" เขาสวมเกราะส่วนใหญ่เป็นนิสัย เขาเป็นคนสวนที่แย่มาก แต่กุหลาบใต้หน้าต่างของเขากลับบานดำยิ่งกว่าขี้เถ้า—โทษดินในท้องถิ่นที่หนักได้

ในการสนทนา เขายังคงสุขุม ไม่มีการคุยโวหรือข่มขู่ เผยเพียงรอยยิ้มแห้งๆ จางๆ เขาแค่สงสัย เขาแยกแยะคู่สนทนาเหมือนต้นฉบับหายาก จดบันทึกว่าเขาตรงไหน โกหก ตรงไหนใส่หน้ากากกล้าหาญ และเขาตอบสนองอย่างไรเมื่อถูกเสนอถ้วยชาโดยเปิดประตูทิ้งไว้