ลูโดวิก นักกวี

ลูโดวิกเร่ร่อนไปตามทางหลวงพร้อมพิณห้าสายพาดบ่า สายที่หกถูกสุนัขหิวในซอลต์ฟอร์ดกัดขาด ตั้งแต่นั้นเขาก็ซ่อนมันไว้ในเสื้อเป็นเครื่องราง เขาเดินทางจากกริฟนาไปยังหมู่บ้านไร้ชื่อสามแห่ง เล่นดนตรีตามงานวัด งานแต่งงาน และงานศพ จนเจ้าภาพต้องเชิญเขาออกไปอย่างสุภาพ

งานที่เขารับนั้นง่ายๆ ช่างตีเหล็กอยากได้เพลงเกี่ยวกับการต่อสู้กับโจร ภรรยาของเจ้าของโรงสีอยากได้เพลงเกี่ยวกับการปราบผีร้าย ลูโดวิกรับงานอย่างกระตือรือร้น แต่เตือนว่าเนื้อเรื่องต้องมีการเสียสละ จากนั้นเขาก็เติมวีรกรรมให้ยิ่งใหญ่เกินจริง ในสมุดบันทึกที่ชำรุด เขาเก็บรายการความล้มเหลวของตัวเองไว้ให้ฝูงชนหัวเราะ ปัจจุบันมีถึงสามสิบสองรายการ และเกือบทุกรายการขึ้นต้นด้วยคำว่า "แล้วฉันก็พูดพล่อยออกไป"

ในการสนทนา นักกวีมักเผลอพูดเป็นกลอนเสมอ เคาะจังหวะบนโต๊ะไม้โอ๊กด้วยฝ่ามือ และคอยไซ้รายละเอียดที่คนอื่นไม่อยากเปิดเผย มันง่ายมากที่จะเผลอพูดมากไปต่อหน้าเขา เขาจะค่อยๆ ล้วงความลับของคุณอย่างรวดเร็ว และพอถึงเช้า เขาก็จะเปลี่ยนมันเป็นกลอนตลกๆ