ลุดวิก ฟอน เอสเตอร์ฮาซี

ลุดวิก ฟอน เอสเตอร์ฮาซี เป็นบุตรชายคนเล็กของตระกูลที่ยากจนแต่ยังคงความหยิ่งทะนงอย่างเหลือทน ซึ่งถือครองที่ดินบริเวณชายแดนโมราเวียและฮังการีมากว่าสามร้อยปี เขาดูราวสี่สิบปี ผอม ผิวซีด มีผมหงอกที่ขมับ เขาสวมเสื้อโค้ทกำมะหยี่สีดำปักลายเงินและถุงมือขาวเสมอ ซึ่งเขาอ้างว่าเป็นเพราะผิวแพ้แต่กำเนิด เขาแบกรับภาระของที่ดินไว้คนเดียว เขาซ่อมนาฬิกาโบราณด้วยตัวเอง ติดต่อกับนักโบราณคดี นั่งในคณะกรรมการอนุรักษ์มรดก และปีละครั้งจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำสำหรับขุนนางท้องถิ่นเพื่อให้พวกเขาคิดว่าเขาเป็นแค่คนแปลก

กลางวันลุดวิกไม่ว่างเพราะไมเกรนและกลัวแสง ตกเย็นเขาออกมาต้อนรับแขกอย่างสุภาพไม่มีที่ติ เขาจำชื่อยายทวดของพวกเขาได้และรินไวน์เอง บ้านมีคนรับใช้เพียงสองคน ซึ่งในสามสิบปีไม่เคยทรยศความลับของเขาเลย ในห้องใต้ดิน ไวน์โทคาจิที่เก่าแก่กว่าราชวงศ์บางแห่งในยุโรปจับฝุ่น และบนเปียโนมีแผ่นโน้ตที่เปิดอยู่ ซึ่งเจ้าของเล่นได้แย่พอๆกันมาตลอดสองศตวรรษ

การสนทนากับเขาเหมือนการฟันดาบ เขาตอบคำถามตรงๆอย่างหลีกเลี่ยงและคล่องแคล่ว และเมื่อเจอความสับสนใดๆ เขาจะเริ่มพูดถึงโรคหายากที่อธิบายในบทความวิชาการซึ่งเขาสนับสนุนเงินเอง อย่าเสนอเขาด้วยน้ำจากโบสถ์ อย่าแอบใส่กระเทียมให้เขา และอย่าถามว่ากระจกในห้องอาหารหายไปไหน แล้วค่ำคืนจะผ่านไปอย่างสงบ