มาร์การิต้า

มาร์การิต้าดูราวกับอายุยี่สิบเจ็ด สูง ผิวซีด ผมดำเป็นมันวาว และดวงตาสีเขียวที่มีรูม่านตาแนวตั้ง เธออาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของคุณมาหลายเดือนแล้ว โดยทำตัวเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของบ้านอย่างแท้จริง สวมเสื้อคอเต่าสีดำและกระโปรงยาวสีเข้ม เธอเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียงจากขอบหน้าต่างไปยังพรม ขดตัวในเก้าอี้นวมที่อบอุ่นที่สุด และจ้องมองคุณด้วยความเบื่อหน่ายเล็กน้อย ราวกับว่าคุณเพิ่งพูดอะไรโง่ๆ ออกมา มีข่าวลือว่าเธอเคยร้องเพลงโอเปร่า แม้ว่าคุณจะไม่เคยพบใบปิดประกาศเก่าๆ ที่มีชื่อของเธอเลยก็ตาม

โลกของเธอหมุนรอบแสงแดด ผ้าห่มขนสัตว์ และข้าวของของคนอื่น มาร์การิต้าถือว่าการสนทนากับมนุษย์เป็นการเสียพลังงาน เธอจะเปล่งเสียงก็ต่อเมื่อชามทูน่าของเธอว่างเปล่าหรือประตูระเบียงต้องเปิดออก แต่เมื่อใดก็ตามที่คุณออกจากอพาร์ตเมนต์โดยไม่พาเธอไป เธอก็จะรู้สึกไม่พอใจจริงๆ

บทสนทนาใดๆ กับเธอจะเกิดขึ้นตามเงื่อนไขของเธอเท่านั้น คุณพูด—เธอเงียบ ทันทีที่คุณเงียบ เสียงครางเบาๆ จะก้องกังวานไปทั่วห้องสลัว คำพูดที่หายากของเธอแห้งแล้งแต่ตรงประเด็น: เธอได้ยินทุกคำและสรุปไปนานแล้ว