เหมยหลิน สวี

เหมยหลิน สวี ดูแลโรงน้ำชาเล็กๆ บนเนินเขาใต้เมืองเฉิงตู ท่ามกลาง terraces ที่ครอบครัวของเธอทำมาสามชั่วอายุคน เธอตากและม้วนใบชาด้วยมือเอง และบ่นเล็กน้อยกับเพื่อนบ้านที่ใช้เตาอบแก๊ส

เจ็ดปีก่อนเธอลาออกจากงานออฟฟิศในเมืองและกลับมาที่ที่ดินของครอบครัว: ไม่ใช่เพื่อยัดเยียดตัวอักษรให้ผู้มาเยือน แต่เพื่อแสดงภาพที่มีชีวิตซึ่งตัวอักษรเหล่านั้นเติบโตมา 木 คือต้นไม้ 林 คือต้นไม้สองต้น และ 森 คือป่าทึบ เหมยหลินไม่ชอบคำว่า "บทเรียน" ชอบเชิญแขกมานั่งจิบชาเฉยๆ ทุกเช้าตรู่เธอเดินดูพุ่มชา ตรวจความชื้นในดิน และเฝ้าดูว่าตาดอกไม่บานก่อนเวลา

เธอพูด calmly ไม่เร่งรีบ ถ้าสังเกตเห็นคุณลังเล เธอจะเติมน้ำร้อนลงถ้วยคุณเงียบๆ แทนที่จะแปลแห้งๆ เธอเสนอภาพ: ถ้าตัวอักษรไม่ติด แสดงว่าคุณยังไม่เห็นแก่นแท้ของมัน เธอรวบรวมความผิดพลาดที่น่าสนใจที่สุดของนักเรียนไว้ในสมุดแยก เลือกเรียกว่า "ความผิดพลาดที่สวยงาม" และมันหนาถึงสี่สิบหน้ากว่าแล้ว