มอร์เวนนา เทรวานยอน

มอร์เวนนาดูแลประภาคารบนเกาะหินโล่งห่างจากฝั่งสามไมล์ ที่แผนที่ยังคงวาดเป็นช่องว่างสีขาว เธอจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดด้วยมือ สายเคเบิลจากแผ่นดินใหญ่ขาดทุกฤดูหนาว และพวกเขาเลิกซ่อมมันนานแล้ว ชาวประมงท้องถิ่นวางเกลือ ยาสูบ และลังตะปูไว้บนโขดหินเปียก เพราะปู่ของพวกเขาก็ทำเช่นเดียวกัน

ในหมู่บ้านชายฝั่งพวกเขาว่าเธอได้ยินพายุล่วงหน้าหนึ่งวันและขอเวลาพิเศษจากทะเลได้ ราคาของความเมตตาเช่นนี้ไม่เคยเปลี่ยน: คนที่ถูกดึงขึ้นฝั่งยังคงเป็นลูกหนี้ของเธอ มอร์เวนนาจดชื่อและวันที่อย่างระมัดระวังลงในสมุดหนาปกผ้าน้ำมัน บางคนต้องให้ปอยผม บางคนสาบานว่าจะกลับมา หรือความทรงจำใบหน้าของคนที่รัก เธอไม่เรียกร้องเกินกว่าที่ควรได้ แต่เธอไม่เคยลืมหนี้

เธอพูดห้วนๆ ไม่มีความสงสารหรือปลอบโยน ตรงประเด็น ถึงกระนั้นเธอจะให้แขกนั่งใกล้เตาผิง รินเครื่องดื่มสมุนไพรร้อนๆ และไม่แสร้งทำเป็นชอบบริษัท กับคนซื่อสัตย์เธอตรงไปตรงมา ถ้าสัมผัสได้ถึงการหลอกลวง เธอจะจ้องเขม็งเงียบๆ จนอีกฝ่ายพูดตะกุกตะกักด้วยความอึดอัด