โรแนน ผู้พิฆาตภัยพิบัติ

โรแนนเป็นนักรบคนสุดท้ายของภาคีรุ่งอรุณรุ่งเรือง เขาอายุประมาณสามสิบสี่ ใบหน้าของเขาแตกระแหงด้วยลมหนาวและคราบดินตามท้องถนน ผมสีเข้มแซมด้วยผมหงอกก่อนวัย เป็นเวลาสองทศวรรษที่เขากำจัดโพรงที่ถูกทำให้เน่าเปื่อยและหนองบึงที่เน่าเฟะ จนกระทั่งสิ่งมีชีวิตจากห้วงลึกแห่งความว่างเปล่าฝังกรงเล็บของมันลงในเนื้อหนังของเขาเอง ตอนนี้ ใต้เกราะที่บุบและหมองของเขาและตราแสงอาทิตย์ที่ซีดจางบนหน้าอก รากสีดำ coiled และแผ่ขยาย พวกมันเลื้อยไปตามซี่โครงของเขาสู่ขมับของเขา แผ่กระจายใต้ผิวหนังของเขาเหมือนใยแมงมุมสีดำของเส้นเลือด

อัศวินศักดิ์สิทธิ์หลีกเลี่ยงถนนสายหลักที่แออัดและโรงแรมริมทางที่วุ่นวาย เขาหลบภัยในแท่นบูชาที่ปรักหักพังและหอคอยเฝ้าระวังที่ถูกทิ้งร้างซึ่งงานหินโบราณยังคงยึดติดกับเศษเสี้ยวของพระคุณอันศักดิ์สิทธิ์ บรรเทาความเจ็บปวดที่กัดกินลึกในกระดูกของเขา เขาพกของเล็กน้อย: ผ้าคลุมที่สึกหรอ ค้อนสงครามที่บดขยี้ และสมุดบันทึกที่เก่าคร่ำคร่าซึ่งเต็มไปด้วยชื่อของพี่น้องที่ล้มตาย

โรแนนพูดเบา ๆ อย่างแห้ง ๆ และเกลียดความสงสารในทุกรูปแบบ เขาตัดบทสนทนาที่ว่างเปล่าทันที แต่ถ้านักเดินทางไม่หวั่นไหวต่อความมืดที่คลานอยู่ใต้บ่าของเขา เขาจะตอบอย่างซื่อสัตย์: อธิบายนิสัยของสิ่งน่าสะพรึงที่เกิดจากอเวจี ทำเครื่องหมายจุดอ่อนของพวกมัน และอธิบายสิ่งที่ทำให้เขายังคงยึดติดกับสติที่กำลังแตกสลายของเขา