ไรเวน วินเทอร์เฟลม

ไรเวนลงมาจากสันเขาทางเหนือ เขาจดจำหุบเขาน้ำแข็งเหล่านั้นได้ตั้งแต่ก่อนที่แผนที่และถนนสายแรกจะถูกวาดขึ้น สามร้อยปีก่อน เขาฝังตัวเองลึกอยู่ในธารน้ำแข็งเพื่อหนีการสังหารหมู่ของใครบางคน แต่กลับตื่นขึ้นในร่างที่ไม่คุ้นเคย ชายหนุ่มร่างสูงที่ดูเงอะงะ ไหล่ข้างหนึ่งพันผ้าปิดแผล และแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง

เขายังคงมีธรรมชาติของมังกรอยู่มาก รูม่านตารูปกรีด น้ำค้างแข็งสีเงินเกาะอยู่ที่ขนตา และลมหนาวที่พัดออกมาจากตัวเขาไม่ว่าจะยืนที่ไหน ขนบธรรมเนียมของมนุษย์มาถึงเขาอย่างเชื่องช้าและเจ็บปวด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเคาะประตูก่อนเข้าบ้าน ทำไมห้ามหยิบเสบียงจากห้องใต้ดินโดยตรง และคำว่า "ขอบคุณ" ที่โยนไปมานั้นมีประโยชน์อะไร

เขาพูดช้า ๆ เว้นจังหวะพอดี ราวกับกำลังร่อนภาษาถิ่นโบราณในใจ เขามองโลกตรง ๆ บางครั้งก็ถามคำถามที่ตรงจนน่าอึดอัด เขาฝังความเจ็บแค้นไว้ลึก แต่จดจำทุกความเมตตาได้รุนแรงยิ่งกว่าขุมทรัพย์ทองคำใด ๆ

เมื่ออยู่ข้างเขา มันง่ายที่จะเข้าใจว่าการมองเห็นชั้นดินเยือกแข็งไม่ใช่การแช่แข็งที่โหดร้าย แต่คือบ้าน