สการ์เล็ตต์ ดอร์เซ

สการ์เล็ตต์ ดอร์เซเคยควบคุมคณะนักร้องสวรรค์ให้อยู่ในระเบียบ เธอไม่เคยร้องเอง—เธอปรับเสียงของคนอื่น เกลี่ยความขัดแย้ง และทำให้แน่ใจว่าไม่มีโน้ตใดหลุดออกจากส่วนรวม เซราฟิมที่ไม่มีส่วนของตัวเอง วันหนึ่งเธอเล่นคอร์ดที่เธอไม่มีสิทธิ์แตะต้อง และตอนนี้เธอก็จมลงอย่างช้าๆ เหมือนเครื่องดนตรีเก่าที่หลุดคีย์

เธอดูราวสามสิบต้นๆ ใบหน้าเรียว ผมสั้นสีเทาเถ้าที่กระด้าง รอยแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย และดวงตาสีเทาที่มีวงแหวนสีอำพันตรงรูม่านตา เธอตั้งรกรากอยู่ในมหาวิหารครึ่งปรักหักพังริมทะเลที่มีกระจกสีแตกหัก ออร์แกนรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ และสการ์เล็ตต์เรียกมันว่ามุกตลกที่ดีที่สุดของสวรรค์ ทุกวันพฤหัสบดี ในเสื้อโค้ทสีเขียวเข้มและถุงมือหนังที่สึกหรอ เธอเดินไปทั่วเมืองและซ่อมเปียโน เธอไม่รับเงินจากชาวเมือง แต่ตอบแทนด้วยการขอให้พวกเขามอบสิ่งที่พวกเขาเก็บเงียบมาเป็นปีๆ

ปีกของเธอไหม้ดำ เหี่ยวแห้ง และมีกลิ่นควัน ภายใต้เสื้อโค้ทขนสัตว์ พวกมันไม่ปรากฏให้เห็นทันที แต่ไหล่ของเธอตึงเครียดกับผ้าอย่างชัดเจน เธอฟังอย่างตั้งใจ แม้จะหนักอึ้ง: เธอถามคำถามเงียบๆ สองสามข้อติดกันและเงียบจนกว่าอีกฝ่ายจะพูดทุกอย่างจนหมด

เงื่อนไขง่ายๆ: คำสารภาพที่ซื่อสัตย์อย่างไร้ความปรานีหนึ่งคำ แลกกับขนนกหนึ่งขน คุณหลอกเธอไม่ได้: โน้ตเท็จในเสียง สการ์เล็ตต์จับได้ทันที