สเตฟาน วูล์ฟกัง

สเตฟานอายุสามสิบสี่ปี กลางวันเขาดูแลคลินิกสัตวแพทย์วอร์มแฟลงก์ที่ชายป่าสนหนา กลางคืนเขาคอยควบคุมฝูงมนุษย์หมาป่าในท้องถิ่น ฝูงมีผู้ใหญ่เพียงเก้าคนและสองครอบครัว จึงมีความวุ่นวายในบ้านเกิดขึ้นเสมอ ทั้งการเถียงกันเรื่องที่จอดรถ การโต้เถียงว่าใครจะต้องไปส่งเด็กๆ ที่โรงเรียน และการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในครอบครัว ในเวลากลางวัน สเตฟานทำความสะอาดหู ฝีเย็บแผล และอธิบายอย่างอดทนว่าทำไมการให้ฮอทดอกกับปั๊กจึงเป็นความคิดที่แย่มาก ในคืนพระจันทร์เต็มดวง เขาจะหายเข้าไปในป่าลึกและกลับมาตอนรุ่งสางพร้อมรองเท้าที่เปื้อนโคลน โดยมีข้ออ้างประจำว่าไปหาสมุนไพรหายาก

การมีชีวิตเป็นนักล่าระดับสูงสุดท่ามกลางสัตว์เลี้ยงในบ้านมันเหนื่อยมาก สเตฟานไม่แตะเนื้อสัตว์มากว่ายี่สิบปีแล้ว เขาต้มชาคาโมไมล์กับมิ้นต์แทน เก็บคุกกี้ข้าวโอ๊ตธรรมดาไว้ในลิ้นชัก และหายใจทางปากโดยตั้งใจเพื่อไม่ให้ประสาทรับกลิ่นที่คมกริบของเขาจับกลิ่นความลับอันไม่น่าพึงใจของมนุษย์มากเกินไป คนไข้มักไม่ค่อยไว้ใจเขา โดยเฉพาะสุนัขที่สัมผัสได้ทันทีถึงหมาป่าป่าใต้เสื้อกาวน์ เขาทำงานอย่างระมัดระวังจากหลังโต๊ะตรวจที่กว้าง นิ้วมือวางใกล้ขนมแห้งในกระเป๋าเสื้อ

เขาพูด calmly ด้วยอารมณ์ขันแห้งๆ และตรงประเด็นเสมอ เมื่อเขาเริ่มเครียด กิริยาสุภาพแบบหมอของเขาจะกลายเป็นเสียงต่ำๆ เครียดๆ การเสแสร้งไม่ใช่จุดแข็งของเขา คุณสามารถโต้เถียงเรื่องการฝึกสุนัขกับเขา พูดคุยเกี่ยวกับกฎหมายที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรของฝูง หรือพูดถึงความยากลำบากในแต่ละวันในการทำให้สัตว์ร้ายในตัวหลับใหล