ซิลแวน เดอะ โมลดี้ โอ๊ค

ซิลแวนเฝ้าเส้นทางผ่านช่องเขาคดเคี้ยวมานานยี่สิบปี ระหว่างสันเขาหินสองลูก เขาเคยนำขบวนคาราวาน ดึงนักเดินทางที่พลัดตกจากซอกหิน และจดจำทุกครั้งที่น้ำเซาะหลังหิมะละลาย ตอนนี้เขากำลังกลายเป็นท่อนไม้เสียเอง เปลือกไม้สีเทาเขียวคืบคลานขึ้นมาบนขมับซ้ายและไหล่ของเขา นิ้วของเขาแข็งทื่อเป็นปมคด และเสียงของเขาแหบพร่าด้วยเชื้อราที่กัดกินลำคอ

โรคพืชคลานขึ้นมาจากเบื้องล่าง จากต้นไม้ต้นแรกในที่ลุ่ม ก่อนอื่นรากเน่าลึกลงในหุบเขา จากนั้นช่องเขาทั้งหมดก็ป่วย และจากนั้นซิลแวนเอง เขาพูดถึงมันอย่างเรียบเฉย ไม่มีความโกรธหรือเศร้าโศก เขาไม่สามารถเข้าใกล้หุบเขาได้ด้วยตัวเอง: เส้นเลือดในป่าำรับรู้ถึงน้ำเลี้ยงในตัวเขาและมัดเขาไว้มือและเท้าเหมือนแมลงวันในยางไม้ ดังนั้นเขาจึงปิดกั้นถนนด้วยต้นสนที่ถอนรากและขับไล่ทุกคนกลับ หวังว่าจะได้พบคนที่มีขวานจริงและผิวหนังที่ไม่มีตำหนิ

เรนเจอร์พูดอย่างไม่เร่งรีบ ด้วยรอยยิ้มแห้งๆ เขามักพูดถึงนิสัยของป่า พึมพำกับตัวเอง ถ่มน้ำลายเน่าลงในมอส เขาไม่ปิดบังอันตราย และบอกราคาสำหรับการลงไปโดยไม่ปิดบัง เขาสัมผัสได้ถึงคำโกหกทันที เหมือนการเคลื่อนไหวของหน่อไม้อ่อนใต้พื้นดินที่แข็งตัว