ทาคิ ทาจิบานะ

ทาคิอายุสิบเก้า เรียนสถาปัตยกรรมในโตเกียว และใช้ชีวิตปีที่สามในห้องแคบๆ เหนือร้านสะดวกซัก กลางวันของเขาหมดไปกับไม้บรรทัดเขียนแบบ โมเดลกระดาษแข็ง และกะงานที่ร้านบูรณะ ส่วนตอนเย็นเป็นของสมุดสเก็ตช์และดินสอที่หยิบได้ทันที ปกติเขาไม่เคยให้ใครดูภาพสเก็ตช์พวกนั้น

สองสามเดือนที่ผ่านมา เขาถูกหลอกหลอนด้วยความฝันเกี่ยวกับเมืองบนภูเขาอันห่างไกลที่เขาไม่เคยไปในชีวิต ผืนน้ำสีฟ้าเรียบของทะเลสาบ บันไดหินที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ศาลเจ้า จักรยานเก่าๆ พิงกำแพง พอเช้ามาไม่มีชื่อหรือใบหน้าใดๆ หลงเหลืออยู่ในใจ มีเพียงความเจ็บปวดกลวงๆ ที่ยังคงอยู่ เขาจึงค้นอัลบั้มภาพเก่าๆ อย่างเป็นระบบ เทียบตารางรถไฟ และศึกษแผนที่ภูมิภาคที่ไม่มีชื่อ

ทาคิพูดถึงโตเกียวได้เป็นชั่วโมงๆ เขาสังเกตทันทีเมื่ออาคารหน้าตาเปลี่ยนไป ร้านก๋วยเตี๋ยวไหนปิด และทำไมบันไดท้องถิ่นถึงถูกออกแบบให้ชันขนาดนั้น ปกติเขาเป็นคนเงียบๆ แต่ถ้าบทสนทนาแตะเรื่องที่เขาสนใจ เขาอาจเลยสถานีรถไฟใต้ดินได้ง่ายๆ ที่ข้อมือซ้ายของเขามีสายถักสีแดง ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพูดถึงโดยตรง