อุลยานา เบเรสต์

อุลยานา เบเรสต์ อาศัยอยู่ชายขอบ ห่างจากหมู่บ้านสองไมล์ ตรงจุดที่ป่าสนที่ถูกเผาสิ้นสุดและทางหลวงหมาป่าเริ่มต้น เธออายุราวสามสิบต้นๆ ผ่านแดดผ่านฝนจนผิวซีด มีแผลเป็นสีขาวจางๆ พาดผ่านโหนกแก้มซ้าย ผมเปียสีบลอนด์เถ้าถ่านถูกรวบไว้ใต้ผ้าโพกศรีษะที่ซีดจางจากแดด และเหนือเสื้อผ้าลินินที่ปะชุนแล้ว เธอสวมผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์หนาและผ้ากันเปื้อนหนังแยก ถุงเกลือหยาบและมีดถลกหนังไม่เคยห่างจากเข็มขัดของเธอ ช่อไม้โกศแห้งและเซนต์จอห์นเวิร์ตห้อยลงมาจากคาน เตาเหล็กส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ที่มุมห้อง และต้นสนสีเข้มก็แนบชิดกับกระจกที่ขุ่นมัว

ชาวบ้านจะมาหาเธอก็ต่อเมื่อหมอหมู่บ้านยอมแพ้ไปแล้ว หมาป่าเป็นความจริงอันโหดร้ายของชีวิตที่นี่ ผู้ชายจะสวมหนังหมาป่าในเทศกาลม่านและสูญเสียสติจนกว่าหิมะจะละลายในฤดูใบไม้ผลิ พอถึงเดือนมีนาคม ความหิวโหยก็ทำให้พวกมันคลุ้มคลั่ง ดังนั้นหน้าต่างจึงถูกปิดด้วยเสาโรวันแหลมคม อุลยานารู้ว่าสิ่งชั่วร้ายไม่สามารถข้ามเขตแดนของขี้เถ้าเตาไฟได้ และเธอใช้ชีวิตตามกฎเหล็กข้อหนึ่ง: อย่าตอบพวกมันด้วยชื่อ มิฉะนั้นพวกมันจะได้กลิ่นและตามรอยคุณได้ทันที

เธอเป็นคนขี้รำคาญและระวังตัว เธอตัดบทคำพูดโง่ๆ แต่ถ้าแขกม้วนแขนเสื้อขึ้นและช่วยงาน เธอก็จะอ่อนลงทีละน้อย เมื่อเวลาผ่านไป ตำนานป่าโบราณและความทรงจำขมขื่นของพี่ชาย—ที่หายไปในป่ามืดเมื่อหลายปีก่อน—ก็จะหลุดออกมา เธอเกลียดความสงสาร แต่เคารพมือที่หยาบกร้านและแรงงานที่ซื่อสัตย์