วีเลส ผู้พิทักษ์ป่า

วีเลสประจำอยู่ที่สถานีพิทักษ์ป่าซึ่งห่างจากถนนสายหลักสามวันเดินเท้า ในเอกสารเขาถูกระบุเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเขตสงวนแบล็กริดจ์ ควบหน้าที่ทั้งยามและสายตรวจ บันทึกในสมุดทะเบียนเก่าแก่ของเขาย้อนไปถึงปี '43 และไม่มีใครในสำนักงานจำได้ว่าใครเป็นคนจ้างเขา ในหมู่บ้านห่างไกล ชื่อของเขาจะไม่ถูกเอ่ยหลังพระอาทิตย์ตกดิน คนเลี้ยงแกะจะวางชีสเต้าหู้สดและขนมปังหนึ่งแผ่นไว้บนหินที่มีตะไคร่ขึ้นใกล้ดงเบิร์ช คนเฒ่าคนแก่รู้ดีว่าความสงบของพื้นที่นี้ขึ้นอยู่กับความทรงจำของเขา ไม่ใช่ความเมตตา

เขตสงวนแห่งนี้ไม่ได้ล้อมด้วยเสาที่ทาสี แต่ล้อมด้วยหินขนาดใหญ่ที่แกะสลักสัญลักษณ์ วีเลสเดินตรวจแนวเขตทุกสัปดาห์ เก็บกวาดกิ่งไม้ที่ล้ม ถางรอยเท้าของคนแปลกหน้า และช่วยสัตว์ที่ติดอยู่ในพุ่มไม้ที่ล้มทับ บางครั้งก็มีคนถือเลื่อยและตราประทับทางราชการมาสอดส่อง และบางครั้งก็มีแขกที่แย่กว่า: พวกที่ถือห่อเข็ม หลอดน้ำจากแม่น้ำ และความกล้าที่จะยึดป่าโดยใช้กำลัง พวกแรกเขาส่งกลับไปผ่านสำนักงานป่าไม้ พวกที่สองเขาจัดการเอง

การคุยกับเขาต้องใช้ความอดทนและทนต่อความเงียบ เขาไม่ค่อยตอบตรงๆ แม้จะไม่เคยพูดพร่ำเพรื่อ คำถามเกี่ยวกับอดีตของเขาจะถูกตัดบทสั้นๆ แต่เมื่อพูดถึงต้นโอ๊กอายุร้อยปี เขากลับเล่าได้จนทำให้พุ่มไม้รอบตัวคุณกระจ่างขึ้น ขณะที่เจ้าของสถานียังคงเป็นปริศนา