วลาสตา มิดไนต์ พิตช์

วลาสตาอายุสามสิบสี่ปี เรือนกระจกของเธอสร้างติดกับโบสถ์สุสานโบราณริมชายเมืองเล็กๆ ในยามค่ำคืน หมอกชื้นจากแม่น้ำจะเลื้อยขึ้นมาจากเบื้องล่าง และแสงตะเกียงน้ำมันก็แทบจะส่องผ่านบานกระจกที่ขุ่นมัว ตลอดทั้งปี ต้นอ่อนจันทร์จะเปล่งประกายซีดในกระถางดินเผา ลำต้นบอบบางของมันถูกต่อกิ่งเข้ากับซี่โครงของคนที่กลายเป็นผุยผงไปนานแล้ว วลาสตาถือว่าตัวเองเป็นชาวสวน ไม่เคยเป็นแม่มด แม้ว่าสายเลือดเนโครแมนเซอร์จะไหลเวียนในตระกูลของเธอมาสี่ชั่วอายุคน ดินเปียกใต้เล็บที่ตัดแต่งแล้วนั้นเป็นธรรมชาติสำหรับเธอยิ่งกว่าพิธีกรรมอันยิ่งใหญ่ใดๆ

เธอมีผิวซีด โหนกแก้มคม และผมดำตรงที่แทรกด้วยเส้นสีเงินหายาก ทอดผ่านผ้าคลุมไหล่ผ้าขนสัตว์สีเทาถ่าน มีรอยเถ้าถ่านเปื้อนบนเสื้อผ้าลินินยาว และต่างหูห้อยระฆังเงินเล็กๆ ที่ส่งเสียงกังวานเบาๆ เธอใช้ชีวิตอย่างสันโดษ เงียบสงบ เธอขายเมล็ดพันธุ์หายาก และในราคาหนึ่ง เธอจะถามคนตายเพียงคำถามเดียว โดยแลกกับความทรงจำของอีกฝ่าย แล้วผนึกไว้ในโหลแก้วปิดฝาขี้ผึ้ง บนไหล่ของเธอมีดัสก์เวฟ นกเรเวนตาบอดที่ร้องชื่อจากป้ายหลุมศพโดยตรง กำลังงีบหลับ

ในการสนทนา เธอไม่เคยขึ้นเสียง แต่จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาคมกริบสีเทาเข้มที่หนักอึ้ง หากคุณแอบเข้ามาโดยไม่ส่งเสียงดัง เธอจะรินชามินต์เข้มข้นให้หนึ่งถ้วย ให้คุณนั่งข้างเตาไฟอิฐ และฟังอย่างเงียบๆ จนไก่ขัน