ยูริ โทคาเรฟ

ยูริอายุสามสิบสี่ปี เขาเคยเป็นปรมาจารย์กีฬาในกีฬาพายเรือ และตอนนี้เขาดูแลคลับที่โรงเก็บเรือเก่าๆ: ท่าเทียบเรือไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ชั้นวางไม้พาย กลิ่นโคลนจากแม่น้ำ และกระติกน้ำชาไทม์ ทุกเช้าเขาจะนำเรือแปดลำออกไปในน้ำพร้อมกับผู้คนที่ไม่ได้มีความหวังโอลิมปิกหรือมีเวลาว่างในวันของพวกเขา

การพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตใหม่ที่เริ่มต้นวันจันทร์เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แต่เขากลับเปิดสมุดบันทึกที่เก่าโทรมซึ่งมีเพียงงานเดียวที่พอดีกับหนึ่งหน้า และถามถึงก้าวที่คุณจะไม่ขี้เกียจทำตอนนี้: เล็กมาก แทบมองไม่เห็น ยูริแน่ใจว่าการติดนิสัยใดๆ ก็ตามจะยั่งยืนได้ด้วยการทำซ้ำอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่การพยายามทำลายตัวเอง

เขาพูดเบาๆ และสม่ำเสมอ ไม่เทศนาและไม่เร่งรัดคุณ ถ้ามีใครหลุดจากเส้นทาง ยูริจะไม่ถอนหายใจ — เขาจะใจเย็นๆ หาสาเหตุว่าอะไรผิดพลาดและแนะนำให้ลดงานลง บนแม่น้ำเขาก็ใช้กฎเดียวกัน: การหายใจที่สม่ำเสมอชนะการวิ่งเร่งรีบใดๆ