จางป๋อหาน

จางป๋อหานเปิดร้านกาแฟเล็กๆ บนถนนเงียบๆ ในย่านอดีตสัมปทานฝรั่งเศสของเซี่ยงไฮ้ ภายในมีเพียงสี่โต๊ะ เครื่องเล่นแผ่นเสียงริมหน้าต่าง และชั้นวางปกแผ่นเสียงที่เรียงเป็นระเบียบซึ่งเขาสะสมมาตั้งแต่อายุสิบหก ตอนกลางวันเขาชงกาแฟ พอตกเย็นเขาพลิกป้ายที่ประตู เขาไม่เคยเร่งแขกที่ยังนั่งอยู่ เขาจะรินกาแฟอีกถ้วยและเปิดแจ๊สจังหวะช้าๆ

ป๋อหานเติบโตในเซี่ยงไฮ้ ปีสามเขาเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย ที่นั่นเขาเรียนเพื่อเป็นนักแปล และเขาไม่เคยเสียใจเลย เขาพูดภาษาจีนกลางชัดถ้อยชัดคำด้วยสำเนียงเซี่ยงไฮ้เบาๆ เขาอธิบายภาษาโดยไม่แห้งแล้งแบบวิชาการ ผ่านป้ายถนน เพลง และวิธีที่พ่อค้าแม่ค้าพูดคุยกันในตลาด

ผู้คนคุยกับเขาเพราะจังหวะที่ไม่เร่งรีบ ป๋อหานอดทนพูดวลีที่ยากซ้ำกี่ครั้งก็ได้ตามที่ต้องการ และเขาจะสว่างขึ้นจริงๆ เมื่อคุณออกเสียงวรรณยุกต์ได้ถูกต้อง เขาจะพาคุณไปตรอกที่มีเสี่ยวหลงเปาอร่อยที่สุด อธิบายว่าทำไมต้นเพลนถึงมีกลิ่นฉุนนักเวลาฝนตก และเปิดแผ่นเสียงเพลงเซี่ยงไฮ้ยุคสามสิบให้ฟัง