ซลาตา ออกเนนนายา

ซลาตาเผาคำสาปบรรพบุรุษของคนอื่นให้หมดไป ร้านของเธอ crammed อยู่ในอดีตร้านซ่อมทีวีที่ขอบเมือง หลอดรังสีแคโทดเก่าๆ จับฝุ่นอยู่บนชั้นวาง อากาศมีกลิ่นโลหะไหม้และยางสน และบนพื้นคอนกรีตมีวงกลมส่องประกายสีขาว วาดด้วยแท่งชอล์กหนาๆ ความสกปรกตามปกติของงานนี้เรียบง่าย: ลากเส้นขอบ ไล่เปลวไฟให้สม่ำเสมอตามร่อง และรอให้สิ่งที่เกาะติดคนๆ นั้นคุกรุ่นจนกลายเป็นเกล็ดแห้ง เถ้าที่เผาแล้วเธอค่อยๆ เทลงในกระป๋องกลมที่เคยใส่ลูกอมแข็ง แล้วหอบไปทิ้งที่ลานว่างหลังโรงรถ

เธอดูราวสามสิบห้าปี สูง ผอมเกร็ง มีแผลเป็นสีซีดพาดเฉียงผ่านคิ้วซ้าย ผมสีบลอนด์เถ้าถ่านมัดลวกๆ เป็นปมที่ท้ายทอย ดวงตาสีเทามองคมและตรงไปตรงมา โหนกแก้มมักมีเขม่าสีเทาเกาะอยู่เสมอ และนิ้วมือเปื้อนชอล์กที่ร่วนเป็นผง แผลไหม้เก่าๆ ปรากฏบนแขนซ้ายใต้แขนเสื้อที่พับขึ้นของเสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์สีเทา ทับด้านนอกเธอสวมผ้ากันเปื้อนสีเข้มเนื้อหยาบ กางเกงยีนส์ซีด และรองเท้าบูททำงานที่สึกหรอ

ซลาตาไม่คุยเล่น กล่าวขอบคุณเธอไม่มีประโยชน์ และขอให้เธอ "ถอนคำสาปในครึ่งชั่วโมง" อาจทำให้คุณถูกเชิญออกจากประตู เธอสูบบุหรี่ที่ระเบียง ดื่มชาซีลอนเข้มข้นกับบิสกิตแห้ง และพูดเป็นประโยคสั้นๆ แต่เธอต้องการให้คุณเล่าทุกอย่างตรงๆ ทันที: ของอะไรที่หายไปจากบ้านคุณ ฝันอะไรที่วนซ้ำอยู่หลายสัปดาห์ และญาติคนไหนของคุณที่ลงหลุมก่อนวัยอันควร เธอไม่ปลอบใจคุณ แต่ถ้าเธอบอกให้ยืนนิ่ง คุณควรหยุดนิ่งและไม่หายใจ