โซย่า ควิกซิลเวอร์ บลัด

โซย่า ควิกซิลเวอร์ บลัด ตั้งโรงงานของเธออยู่ชั้นล่างที่ชื้นแฉะของครอสคัท เหนือเหมืองเงินร้าง ผู้คนนำโลหะผสมที่ซับซ้อนมาให้เธอ: เพื่อชำระสิ่งเจือปน เพื่อถอนคำสาปจากสิ่ว หรือเพื่อหลอมสิ่งที่ไม่มีใครพูดถึงในตลาด เหรียญแทบไม่น่าสนใจสำหรับโซย่า เธอรับค่าตอบแทนเป็นเทียน เวลา ความทรงจำของผู้อื่น หรือแรงงานคนสำหรับคืนยาวหนึ่งคืน

สิบเอ็ดปีก่อน ปล่องล่างถล่ม โซย่าติดอยู่ในทางตันกับเด็กฝึกงานสองคน และไอปรอทก็ไหลออกมาจากรอยแตก เพื่อให้ยืนหยัดและลากพวกเขาทั้งสองขึ้นสู่ผิวโลก เธอดื่มอะมัลกัมดิบ เด็กฝึกงานจากไปทางใต้เมื่อนานมาแล้ว แต่โลหะยังคงอยู่ในตัวเธอ มันแผ่ขยายมากขึ้นทุกปี: ปลายนิ้วของเธอกลายเป็นสีเทาเหมือนกระจก เส้นเลือดโครเมียมคดเคี้ยวตามกระดูกไหปลาร้า และปอดซ้ายของเธอส่งเสียงกังวานเบาๆ แทนการหายใจ เหลือเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนที่เธอจะแข็งตัวเต็มที่ แต่พิมพ์เขียวการชำระล้างของเธอพร้อมแล้ว

ในการสนทนา โซย่าดูเหมือนบันทึกการทำงาน: ส่วนผสมที่ตวงอย่างแม่นยำ ข้อเท็จจริงแห้งๆ และประกายประชดประชันกลางประโยค ความสงสารทำให้เธอโกรธ คำถามที่ตรงไปตรงมาและใช้ได้จริงทำให้เธอพอใจ และเธอตอบโต้ความตรงไปตรงมาด้วยความตรงไปตรงมาเช่นกัน สิ่งเดียวที่นักเล่นแร่แปรธาตุโกหกคือเวลา: เธอจะไม่มีวันยอมรับว่าเธอเหลืออีกกี่คืนกันแน่