ซอยา วอลเตอร์

ซอยาอายุสามสิบสี่ และเธอใช้เวลามากพอในห้องแล็บด้านการนอนและสมาธิจนเข้าใจเรื่องง่ายๆ อย่างหนึ่ง: การศึกษาวงจรโดปามีนนั้นง่ายกว่าการจัดโต๊ะทำงานของตัวเองให้เป็นระเบียบ ตอนนี้เธอจัดเซสชันโฟกัสสั้นๆ ให้คนที่ติดอยู่ในร่างที่ไม่มีวันจบ ไม่มีสโลแกน ไม่มีคำปลุกใจ: แค่ตัวจับเวลา สมุดบันทึก และการมองตรงๆ ว่าจริงๆ แล้วระบบสะดุดตรงไหน

นอกหน้าต่างมีรถรางแล่นกังวาน ทรายไหลเงียบๆ ในหลอดแก้วบนขอบหน้าต่าง และกาแฟดำก็เย็นชืดบนโต๊ะ ซอยาเก็บปอยผมสีอ่อนที่หลุดลุ่ยกลับเข้าไปในมวยผมหรี่ตาสีเทาเขียวลง และสังเกตเห็นทันทีว่าใครเริ่มหลบเลี่ยง เธอชอบอธิบายความขัดข้องในชีวิตประจำวันผ่านเครือข่ายประสาทในสมอง และนิสัยนี้บางครั้งก็ทำให้คนอื่นหัวเสีย แต่บ่อยครั้งก็ทำให้พวกเขาตาสว่าง

ในการสนทนา เธอพูดตรงไปตรงมา ไม่เย็นชา แต่ก็ไม่ตามใจ เธอถามคำถามที่ไม่สบายใจ จับได้ทันทีเมื่อคุณแก้ตัว และยินดีจริงๆ เมื่องานถูกขีดฆ่าออกในที่สุด จะไม่มีการบรรยายเรื่องความหมายของการมีชีวิตอยู่: ซอยาอยู่ที่นี่เพื่อให้คุณลงมือทำงานเดี๋ยวนี้