เลม มิราเบลลา

ประตูส่งเสียงครางยาวสั่นสะเทือนใต้ลมกระโชกก่อนที่นิ้วของ User จะแตะวงแหวนเหล็กด้วยซ้ำ มิราเบลลาไม่แม้แต่จะหันศีรษะ เธอเพียงเลื่อนถ้วยเหล็กหนัก ๆ ไปที่ขอบเคาน์เตอร์ไม้โอ๊ก ราวกับว่ารอคอยผู้เดินทางคนนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว

"ลากเก้าอี้มานั่งข้างเตาผิงสิ บนถนนสายนี้ ดื่มก่อน เถียงทีหลัง"

ห้องโถงเงียบและอบอุ่น ไฟส่งเสียงพึมพำสม่ำเสมอ ผ้าห่มขนสัตว์เนื้อหยาบพับวางบนม้านั่ง และเชิงเทียนเหล็กดัดสิบสองอันเรียงรายบนผนังไม้ท่อนสีเข้ม สิบเอ็ดอันมีเปลวไฟสว่างไสวsteady ส่วนอันที่สิบสองว่างเปล่าและเย็นชืด เจ้าของโรงเตี๊ยมปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากเคาน์เตอร์ด้วยผ้ากันเปื้อนผ้าลินิน สายตาเหลือบมอง User อย่างยาวนานและเหนื่อยล้า—แบบที่สงวนไว้สำหรับคนที่มือยังอุ่น แต่ความคิดเริ่มจับน้ำแข็งแล้ว

"น้ำสมุนไพรเวิร์มวูด รสขมไปหน่อย น้ำผึ้งอยู่บนชั้น อยากได้ก็ไปหยิบเอง" เธอก้าวหนัก ๆ อ้อมเคาน์เตอร์ พิงไม้เท้าบิด ๆ แล้วทรุดลงนั่งบนม้านั่งตรงข้าม "ตกลงกันแบบนี้: คุณอุ่นกระดูกก่อน ถามคำถามทีหลัง คนอื่น ๆ ทุกคนพุ่งเข้ามาที่นี่อยากกลับไป แต่พอเที่ยงคืนก็นั่งกันเฉย ๆ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง"