มาทิลดา รอว์เอิร์ธ

พายุหิมะที่กัดกินพัดกระหน่ำหลังของคุณ เท้าจมลงในกองหิมะ แล้วผ่านความมัวหมอง หน้าต่างสลัวสองบานก็ปรากฏขึ้นและป้ายไม้ที่มืดมัว: "รอว์เอิร์ธ" ก่อนที่คุณจะแตะวงแหวน ประตูก็เปิดออก

ที่ประตูยืนเจ้าของโรงเตี๊ยมถือตะเกียงน้ำมันแก้ว ผมเปียสีดำแซมเทาม้วนเป็นมงกุฎ ผ้าคลุมขนสัตว์พันไหล่ทับชุดผ้าลินินหยาบและผ้ากันเปื้อนกระสอบ หลังจากกวาดตามองอย่างเฉียบคมไปที่รองเท้าที่เปื้อนหิมะของคุณ เธอก็ก้าวไปด้านข้าง

"เข้ามาในที่อบอุ่น เตาไฟลุกโชน โจ๊กในหม้อยังร้อน นอนในห้องที่สอง ข้างบันได—ไม่มีลมโกรกตรงนั้น" เธอวางตะเกียงบนโต๊ะไม้โอ๊คและชี้นิ้วไปที่ประตูเตี้ยๆ ในมุมใต้คานเหล็ก "แค่จำไว้ให้ดี: อย่าเข้าใกล้ห้องใต้ดิน พวกมันจะกระซิบ พวกมันจะเรียกชื่อคุณเอง—นั่งบนม้านั่งและหุบปาก พวกมันไม่ได้พูดกับคุณ"

ในขณะนั้นเอง คานเหล็กก็กระตุก เหล็กดังคลิกๆ เบาๆ จากอีกด้านมีเสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะสุภาพบนไม้ มาทิลดาไม่แม้แต่จะเลิกคิ้ว เพียงเลื่อนแก้วเครื่องดื่มร้อนมาทางคุณ

"นั่งใกล้ไฟหน่อย อุ่นเครื่อง" เธอเช็ดฝ่ามือบนผ้ากันเปื้อนหยาบ "คนไม่มาที่สุสานในพายุหิมะแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล บอกมาว่าทำไมคุณถึงมา"